Woensdag 20 november

Na een heerlijke nacht, vroeg uit de veren. Na de koffie het zwembad in, kunnen er geen genoeg van krijgen. Toen ik het ontbijt klaar stond te maken, zag ik de waterkoker staan. Kon het niet uitstaan dat ik dat ding stuk had gemaakt. Tilde het dekseltje op, keek hoe het in elkaar zat en hup, gemaakt. Wat ben ik toch slim. Dus nu hebben we voor niets een waterkoker gekocht.

Vandaag staan Kelly Park en Wekiwa State Park op de planning, het moet er erg mooi zijn. Daar aangekomen moesten we bij de eerste 3 en bij de tweede 6  dollar entree betalen , een giller zo goedkoop. En als je dan ziet hoe verzorgd zo’n park er uit ziet. Nergens troep op de grond of op de picknicktafels. Dat kunnen ze niet in ons land. Bij ons moet en zal alles gesloopt worden en onder gekladderd. Je hoort altijd mensen negatieve dingen zeggen over Amerika, maar daar kunnen wij en vele anderen een voorbeeld aan nemen.

Maar goed, in alle rust door het park gelopen. Er loopt een rivier door met zo helder water, vol met schildpadden en vissen. Met af en toe een buitje, maar met een heerlijk temperatuur (plm 25 graden)was het er best vertoeven.

Er was een heel klein museum op het park dat bij aankomst gesloten was. Net voordat we naar de auto wilde lopen kwam er een man aan met een schildpad in zijn handen. Wij bleven van een afstand staan kijken toen hij de schildpad in het zand neer zette. Ik zei nog, dat meen je niet he? Dat die schildpad terug liep naar die man. En ja hoor, hij ging echt richting de Ranger. We liepen er naar toe en de Ranger ging uitleggen dat de schildpad aangereden was en dat iemand het beest bij hem had gebracht. Hij heeft het schild gelijmd. Alleen zijn achterpoten waren niet meer te genezen. De ranger vertelde vol overgave over allerlei soorten dieren, schildpadden, slangen , krokodillen, beren en uilen. Hij vroeg of wij zijn slang, Molly genaamd, wilde vasthouden. Ik zei, nee dank u en nam de benen naar buiten. Hij vertelde dat Molly het fijn vond om vastgehouden worden en geaaid. Ook mee naar buiten vond ze fijn. Ze heeft nog nooit in elf jaar iemand gebeten. Best, maar ik vind het helemaal niks.

Ron bleef nog wat praten met de Ranger toen ik een hoop lawaai hoorde. Ben op het geluid af gegaan en zag dat de plaatselijke brandweerlieden een soort wedstrijd aan het houden waren. Leuk om te zien. Toen zei Ron dat de Ranger ook stond te kijken met de slang om zijn nek en ik zei dat ik het stom vond dat ik zo bang van slangen was en dat ik eigenlijk best wel eens wilde voelen hoe zo’n beest aanvoelt. Ron vroeg aan de Ranger of hij de kop van de slang uit mijn buurt wilde houden zodat ik het beest kon aanraken. Jeetje, wat was dat eng! Maar…….ik heb hem aangeraakt. Het voelde heel anders dan ik had verwacht. De Ranger zei tegen mij, good for you, it is a start. Een start en gelijk de laatste keer.

Op weg naar huis nog even snel de Vanity Fair binnen gerend om te kijken of ze daar nog wat leuks hadden hangen. Voor Ron nog wat truien en voor mezelf een spijkerbroek en een paar witte Sketchers gekocht. Ze hadden geen andere kleur schoenen, maar ach.

Nu zitten we buiten en we worden echt gek van het gekwaak van de honderden kikkers die hier achter zitten . Nog nooit zoveel bij elkaar gehoord. Hopen dat we er vannacht niet al te veel last van krijgen

de achterkant van de Villa

 

de voorkant van de Villa

 

 

een schildpad

 

 

 

 

Woody Woodpecker

 

 

 

Lucky, de aangereden schildpad

 

Het museum